Çocuk eğitiminde en zor konulardan bir ta nesi de çocuğa yönelik tutumun aynı çizgide tutulmasıdır. Çocuğun muhatap olduğu ne kadar erişkin var ise hepsinin farklı tutum sergilemeleri onları ciddi manada sıkıntıya sokabilir. Çocuk bir davranışı şekillendirmek için anne ya da babasından o davranış ile ilgili geri bildirim alır ve davranışın iyi-kötü olma durumunu şekillendirir. Farklı tutum ve tepkilerle karşılaşan çocuklarda bir davranış karşısında hangi tepkiyi verecek ve nasıl davranacağı konusunda ikilem oluşur. Birisinin yap dediğine ötekinin yapma demesi, yasaklanan bir şeyi diğer ebeveynin hoşgörü içinde karşıladığı durumları sıklıkla görürüz. Bu tutum farklılıkları çocukların anne babaya karşı etkinliğini artırırken anne babanın ise zafiyetini ve yönlendirmedeki çaresizliğini artırır.

Elbette ki anne babanın farklı kişilik yapıları, yetişme tarzları, anlayışları ve tutum açısından farklılıkları olacaktır. Bu farklılıklar, çocuğun yetişme ve zekâ gelişiminde iyi yönde katkılar sağlayabilir. Ancak çocuğun eğitimi ve davranışlarının yönlendirilmesinde anne babanın birbirinden habersiz veya tamamen farklı yaklaşımları çocukların psikososyal gelişiminde büyük sıkıntılar oluşturabilmektedir.

Kaynak: Doç. Dr. Osman ABALI, Cep Kitapları Serisi-6, Davranış Problemleri ve Çözüm Yolları A