Kişinin kendisini üzgün, kederli, hüzünlü, kasvetli, neşesiz, canı sıkkın, morali bozuk, mutsuz, perişan, dertli, zavallı, çaresiz, boşluktaymış gibi, sinirli, asabi, düş kırıklığına uğramış, çökkün vb. şeklinde tanımladığı bir ruh hali içinde olduğu, bunun yanında eskiden zevk aldığı şeylerden zevk alamamaya başladığı ve hayatında isteyerek ve severek yaptığı şeylere karşı bir ilgi ve istek kaybının olduğu duruma DEPRESYON denir.

Mutsuzluğun adeta zirveye çıktığı kişinin kendisini sürekli üzüntü veren düşüncelerle meşgul ettiği görülür. Günlük hayatta belirgin bir anhedoni (hayattan zevk alamama) baş gösterir. Kişi deki bu mutsuzluk dayanılamayacak kadar ağır geldiği gibi kişi bu duyguları o kadar kabullenir ki kendi kişilik özelliklerinin veya kendisine ait normal bir davranış paterni gibi görür.

Her gün yataktan kalkarken zorlanma, o günün nasıl geçeceğine dair olumsuz düşünceler, hayatın boş ve anlamsız olduğuna dair düşünceler, kendini halsiz, yorgun hissetme, adeta kahvaltı yapmak, evi toparlamak, işe gitmek gibi temel görevlerin dahi çok sıkıcı ve dayanılmaz olduğunu düşünmek gibi belirtiler vardır.

Çabuk sinirlenme, tahammülsüzlük, sosyal ilişkilerin bozulması, tepki şekil ve boyutunun artması, aile içinde huzursuzlukların artması da depresyonun bir parçası olabilir.

Kaynak: Doç. Dr. Osman ABALI, Cep Kitapları Serisi-4, Depresyon